پروانه ی او گر رسدم در طلب جان چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم
گر قلب دلم را ننهد دوست عیاری من نقد روان در رهش از دیده شمارم
چقدر گذر لحظه ها زمان میبره...هفته گذشته بود که باسه دیدن سینا کوچولو رفتیم بیمارستان
مسیح دانشوری..سینا دوست و همکلاس سپهر پسرم بود..اون بدون ماسک نمی تونست نفس
بکشه.. از مدتی پیش هم به خاطر وضعیت جسمانیش توی بیمارستان بستریش کرده بودند
وقتی با مادرش حرف زدم گفت که باید پیوند ریه انجام بده...
تعجب کردم...گفتم چطور ممکنه؟!!
فکر کنم مادر سینا متوجه شد من چیزی در این ضمینه نمی دونم..اخه از پیوند عضو برام
گفت .اینکه اولین بار در سال ۱۳۱۴ پیوند قرنیه به عتوان اولین پیوند عضو در ایران انجام
شده و بعد از اون هم پیوند..کلیه..قلب و کبد و پانکراس..ودر سال ۱۳۷۹ اولین پیوند ریه..
اون می گفت بیماران مرگ مغزی که هنوز قلبشون به خاطر وصل بودن به دستگاه اکسیژن
می تپه و خونرسانی هم به اعضای بدنشون انجام میشه..بهتریت اهدا کنندگان عضو در جهان
اند..اما هنوز عده کمی از خانواده ها حاضر به اهدای بدن عزیزانشون هستند ..
سرش رو پایین انداخت..اشک توی چشاش حلقه زده بود..
دستم رو روی شونه هاش گذاشتمو گفتم:هنوز ادم های خوب زیادن..
دست سپهر رو گرفتم و از اتاق بیرون رفتیم
هنوز توی راهرو بیمارستان بودیم که سپهر به سمت پوستری که رویش مطالبی نوشته شده
بود دوید..((کارت اهدای عضو))
با اصرار سپهر پیش یکی از پرسنل بیمارستان رفتیم...برامون از انجمن اهدا کنندگان عضو
صحبت کرد..گفت روزانه حوادث زیادی در کشور انجام میشه که منجر به مرگ مغزی میشه
در مورد اینکه ایا ممکنه بیماران مرگ مغزی به زندگی برگردن پرسیدم؟و اینکه تفاوت بین
کما و مرگ مغزی چیه؟
گفت که مرگ مغزی بر اثر اسیب شدید به مغز ایجاد میشه که تورم بافت مغز در حفاظ جمجمه
باعث فشار به ساقه مغز و نرسیدن خون و اکسیژن به لایه های مغزی و در نتیجه مرگ سلول
میشه. در حالیکه کما یک اختلال در عملکرد مغزه که کاهش هوشیاری فرد را به همراه داره
و با مرگ مغزی کاملا متفاوته...در کما احتمال بهبودی هست چون فرد خودش نفس میکشه اما
در مرگ مغزی نه..
بعد دو تا فرم از کشوی میز در اورد و به من و سپهر داد...اولش یکم ترسیدم اما وقتی شور و
علاقه سپهر رو دیدم..منم با اطمینان اون رو پر کردم..
و حالا ۷ روز از اون ماجرا میگذره و این بار سپهر من روی تخت بیمارستان با ماسک نفس
میکشه...
کارت رو از جیبم در اوردم خط پسرم رو بوسیدم و با شوقی که از زنده شدن دوباره پسر
قلب..ریه ..کلیه ها..و تمام اعضای جگر گوشم رو تقدیم کردم
سرم رو که بلند کردم نوازش دستی رو روی شونم احساس کردم..صدایی اشنا رو شنیدم که
می گفت هنوز ادم های خوب زیادن....
اهای ادم ها بیاین ما هم خوبی را تجربه کنیم
با مراجعه به سایت www.ehda.ir می توانید یکی از این کارت ها را داشته باشین
رجایی کو پن نفت نداشت...خانه اش سرد بود مانند فقرا.
